هفته های اول مهرماه هست و از کنار هر مدرسه ای که رد میشم، یاد دورانی میوفتم که صبح زود با فرم مدرسه صف می کشیدیم و سرود به اصطلاح ملی می خوندیم و گاهی هم شعار "مرگ بر آمریکا" و "مرگ بر انگلیس" میدادیم!

جدا از مراسم خسته کننده ی صبحگاهی، روزهای قشنگی بودن و دیدن بچه ها تو فرم مدرسه منو به یاد اون دوران میندازه.

یادمه وقتی بچه بودم پای صحبت بزرگترا که می نشستم، می دیدم که دارن از دوران خوب جوونیشون میگن. از روزایی که گذشته و دیگه برنمیگرده. یادمه همیشه افسوس می خوردن که جوانی چطور گذشت و نفهمیدن و قدرش رو ندونستن و الان هم دیگه هیچ وقت اون روزا برنمی گرده. از همون وقتی که این چیزا رو شنیدم، فکرم مشغول شد و الان که بزرگتر شدم بیشتر به چیزایی که شنیدم، فکر می کنم. آدم فقط یک بار به دنیا میاد و دوران پرشکوه جوانی هم بخش کوچکی از عمر آدم رو شامل میشن و با این اوصاف هرگز کسی رو ندیدم که حسرت از دست رفتن دوران جوانیش رو نخوره و از اینکه درست از اون روزا استفاده نکرده، پشیمون نباشه. به خاطر همین بود که تصمیم گرفتم جوری زندگی کنم که اگه یه وقتی یه روزی دیدم پیر شدم، حسرت روزهایی رو که رفتن نخورم اما... .

به چهره ی خودم توی آینه که نگاه می کنم به خودم میگم ببین چقدر جوانی، اگه یه روزی بیاد که این چهره پر از زخمهای روزگار باشه و ندونی روزات چه جوری گذشتن چی؟!

ترس از نابودی خودم و آرزوهام بیشتر از هر وقت دیگه ای سراغم میاد وقتی می بینم تو جامعه ای زندگی می کنم که هر کسی بخواد اوج بگیره، به زمین میزنندش و جان و زندگی آدمها بی ارزش تر از هر چیز دیگه ای هست.

به دوستان هم سن و سال خودم نگاه می کنم و به اینکه تو دل تک تکشون چه آرزوهایی هست و چقدر دوست دارن که آرزوهاشون به حقیقت، تبدیل بشه. از آرزوهای دور و درازی که فکر کردن بهشون آدم رو طمع کار میکنه حرف نمیزنم، از چیزای کوچیکی صحبت می کنم که چنان ازمون دریغ کردن که برامون آرزو شدن، از نیازهای اولیه و ساده.

اینکه روزای جوانیت یه جوری بگذرن که نفهمی چطور گذشتن به مراتب بهتر از اینه که بخوای از روزای جوانیت استفاده کنی اما انقدر محروم و اسیرت کنن تا پیر بشی و حسرت روزای رفته رو بخوری.

ترس از نابودی و پوچی ذهنم رو گرفته و به ضحاک فکر می کنم! به ضحاک که مغز جوانان رو میخورد و به فرعون که چه جوری به مردم سرزمینش ظلم میکرد و به عاقبت هر دوتاشون... . دلم لک زده واسه یه عاقبت زیبا و یا به قول قدیمیا آخر شاهنامه که میگن خوشه. دلم میخواد زودتر به آخر داستان برسم و به غیر از عاقبت خوش دلم هیچ چیز دیگه نمی خواد.

شاید خیلی ها فکر کردن که همه چیز تموم شده اما صدای عدالتخواهی و حق طلبی رو هرگز نمیشه با زور خاموش کرد.

این روزا ته دلم یه احساس خوبی دارم، از اینکه هموطنانم برای رسیدن به آزادی حاضرن از جان و مالشون بگذرن، به ایرانی بودنم میبالم.

یادم میاد یه بار مقاله ای تو یه مجله خوندم که نوشته بود:" ما ایرانی ها وقتی می خوایم از افتخاراتمون حرف بزنیم، از زمان هخامنشی میگیم و از کوروش کبیر و... اما این چیزا تا کی می خوان افتخار ما باشن وقتی الان توی جهان، به عنوان جهان سوم مطرحیم و تا زمانی که ما رو تروریست می دونن چه کسی اهمیت میده که چه گذشته ای داشتیم."

تو چند سال اخیر ایرانی ها خیلی مورد تحقیر قرار گرفتن از انواع تحریم های تجارتی و اینترنتی گرفته تا ساختن فیلم های توهین آمیزی مثل "300". اما الان چهره ی ما کاملا عوض شده و مردم دنیا می دونن که ایرانی ها واقعا چه کسانی هستن. این روزا همه ی مردم به شکل باور نکردنی ای با هم همصدا شدن و صداشون به گوش جهان رسیده و الان خیلی ها میدونن ایرانی ها محدود به اون عده ای نمیشن که به جز شعار "مرگ بر آمریکا" و " مرگ بر اسرائیل" حرف دیگه ای برای گفتن ندارن.

این روزا همه ی مردم با شجاعت و با دست خالی به خیابون ها میان تا بگن، دست درازی به جان و مال و ناموس ملت، خیانتی بزرگ و غیر قابل بخشش است.

" آزادی خواهی"، افتخار امروز ماست و مطمئنم این "آزادی خواهی" در تاریخ ثبت میشه و به این زودی ها سر باز ایستادن نداره.

تمام کسانی هم که فکر می کنن با سانسور  اخبار و اختلال در کار سرویس های مختلف وبلاگها می تونن حقیقت رو پنهان کنن، باید بدونن که فقط دارن خودشون رو فریب میدن.

بهتره به جای اینکه به دنبال بستن چشم و گوش و دهان و شکستن قلم ها باشین، چشم و گوش خودتون رو از خواب چند سال بیدار کنین و حقیقتی رو که انکار می کنین، بپذیرین و فراموش نکنین که حکومت با کفر پایدار می مونه ولی با ظلم از بین میره.  

نمیدونم چرا همه بهم میگن :" تو دیوونه ای، تو حالت خوش نیست!"

نه! من حالم خوبه. اونا مشکل دارن، اونا که ادعای روشنفکری می کنن اما به اندازه ی "بزغاله" هم نمیفهمن! راستی گفتم "بزغاله"، یادمه آخرین باری که از این کلمه استفاده کردم، داشتم برای دانشجوها سخنرانی میکردم، بعد از سخنرانی دوستم بهم گفت نباید از این کلمات استفاده کنم. گفت از شخصیت یه استاد دانشگاه بعیده که جلوی این همه دانشجو چنین حرفی بزنه.

دروغ که نگفتم، گفتم؟! تازه کی گفته "بزغاله" بده؟! من تازه مراعات کردم، "بزغاله" که خیلی مودبانه است.

همه شون حرفای بیخود میزنن؛ چه دانشجوهایی که فکر می کنن من هیچی سرم نمیشه و چه دوستم که فکر میکنه تربیت حرف زدن توی جمع رو ندارم. من اگه اینجوری بودم که دکتر نمیشدم، استاد نمیشدم. من حالم خوبه و اخیرا رئیس دانشگاه شدم. روزی که خبر رئیس شدنم ، تو دانشگاه پخش شد همه ی دانشجوها خوشحال بودن، به جز یه عده از همین دانشجوهایی که جزو قاظورات محسوب میشن. یه مشت قاظورات دور هم جمع شدن و به من بی احترامی کردن و شیشه های دانشگاه رو شکستن و... . مهم نیست! من طرفدارای خودم رو دارم. خیلی ها منو دوست دارن. وقتایی که سخنرانی میکنم، خیلیها فریاد میزنن:" ما دوستت داریم، تو عشق مایی".

دوستم بهم میگه کسی تشویقت نمیکنه غیر از اون عده ای که جیره خواره تو هستن. ولی مگه میشه کسی منو تشویق نکنه؟! تو سر من پر از افکار بکر و بی نظیره. یه بار یادمه تو یه کنفرانس در حضور اساتید دانشگاههای دیگه، یه دفعه یه ایده خیلی خوب به سرم زد و مثل کارتون ها بالای سرم یه لامپ روشن شد. همیشه افکارم تا حدی خوب هستن که روشنیشون رو میبینم. وقتی دارم افکارمو بیان می کنم همه چشم به من دوختن و حتی نمی تونن از جاشون تکون بخورن. افکار من گاهی فراتر از مدیریت یه دانشگاه میره، من ایده های زیادی برای اداره ی جهان دارم! البته کشور ما، کشور خیلی خوبیه؛ واضح تر بگم کشوری که من توش رئیس دانشگاهم، نمی تونه بد باشه! کشورهای دیگه میتونن از کشور ما به عنوان یه الگوی موفق در مسائل مختلف،استفاده کنن. مثلا راجع به "آزادی". همین دو- سه روز پیش داشتم اخبار گوش میکردم، شنیدم که یه زندان رو میخوان تعطیل کنن اونم فقط به این خاطر که ADSL زندان چند روزی قطع شده بوده و زندانیان نتونسته بودن به موقع وبلاگشون رو به روز کنن. معلومه که باید در چنین زندانی رو ببندن. اگه زندانی ها نتونن وبلاگ بنویسن پس چه جوری به بقیه خبر بدن که از کار خودشون پشیمونن؟! چه جوری به مردم بگن که فریب بیگانگان رو خوردن و علیه کشورشون، دست به اقدامات خیانت کارانه زدن. زندان بدون ADSL اصلا معنی نداره. 

دوستم بهم میگه من آدم مستبدی هستم و با هیچ کس مشورت نمی کنم. ولی من با همه مشورت می کنم حتی با بچه ها؛ از بچه ی 5 ساله گرفته تا 12 ساله! یه بار 20 دقیقه با یه بچه 5 ساله بحث کردم و اون متعقد بود توی دانشگاهها باید سرسره و استخر توپ بذارن و من هم الان دارم رو طرحش کار می کنم.

گاهی دوستم بهم میگه بهتره افکارمو بیان نکنم، میگه نباید از خودم تعریف کنم بهم میگه با تعریف کردن ماجرای لامپ بالای سرم، خودمو مضحکه کردم. ولی من که دروغ نگفتم، گفتم؟! اینکه دیگران خیلی چیزا رو متوجه نمیشن به من ربطی نداره. من از اولش یه چیز دیگه بودم. وقتی بچه بودم، همسایه مون به بابام گفت:" این بچه خیلی باهوشه. آینده ی درخشانی داره" آخه من یه مساله حل کرده بودم که طبق گفته ی همسایه مون، قبل از من فقط انیشتن تونسته بوده حلش کنه. وقتی بزرگتر شدم، تو دبیرستان، رشته ای رو خوندم که واقعا آدمای انگشت شماری تونستن بخونن .همه شون مثل من جزو نخبگان بودن. دوستم بهم میگه تو نمی تونی جلوی همه به خودت بگی "نخبه". من که دروغ نگفتم، گفتم؟! دوستم بهم میگه که خیلی دروغ میگم. آخه دوستم نمیدونه که میخواستن منو بدزدن. وقتی به عنوان یک مغز و یک نخبه از کشور فرار نکردم، آمریکایی ها می خواستن منو بدزدن! اصلا این روزا دوستم حرفایی میزنه که نباید. دوستیمون جای خود، اما اگه داره فریب می خوره باید یه مدتی بره زندان و بعد از توی زندان، چندتا پست واسه وبلاگش بنویسه و به همه بگه که چقدر پشیمونه.

خب... من باید برم. الان چندتا از این قاظورات ها ریختن تو راهروی دانشگاه و دارن به من میگن:"پروژکتو!" شاید دوستم راست میگفت، خودمو مضحکه ی دست همه کردم! شاید واقعا حالم خوش نیست. چرا دارن ضد من شعار میدن؟! من که همه ی ایده هام عالین، چرا به من میگن دروغگو؟!... یعنی هیچ کس منو دوست نداره؟! اما من میخوام همه دوستم داشته باشن، من دوست دارم که بیگانه ها نقشه ی دزدینمو بکشن. اما اگه من واقعا نخبه نباشم، چی؟!... یعنی من حالم خوش نیست؟!....نه، من به زودی به جهان کمک می کنم که از نابودی و گمراهی نجات پیدا کنه. من کمک میکنم حال همه خوب بشه... حتما حال خودم هم خوب میشه... من حالم خوش نیست، من مریضم... آهای بزغاله ها چرا به من توهین می کنین؟!!...من حالم خوش نیست...من حالم خوش نیست... .