دستان من و تو روزی دوباره به یکدیگر خواهند رسید،

مثل اولین بار که باد بوی خوش پیراهنت را به خانه ی من آورد

و من در جستجوی تو از هرآنچه که بود و هست گذشتم تا به یک چیز دستیابم،

به آنچه که سالها از داشتنش محروم بودم

و لحظه ی یافتن تو بود که من

چون یک مسکین، "عشق" را از تو طلب کردم.

 

(این بخشی از متنی هست که سال 81 نوشتم. اون موقع من حدودا 14 ساله بودم و چیزی از "عشق" نمیدونستم و یا تجربه ای ازش نداشتم و نوشتن چنین متنی برای من در اون سن و سال تنها نوعی تقلید از متن های عاشقانه بود. متن کامل رو در زیر نوشتم تا نظرات شما دوستان عزیز رو در مورد نوشته هام بدونم. خوشحال میشم اگه نظراتتون رو بگین و راهنماییم کنین تا بهتر بشم.)

"پیوند"

 

چشمان من و تو، روزی دوباره به یکدیگر خواهند رسید مثل آن روز بهاری که پنجره را با نوای بلبلام باز کردم و در آن صبح دل انگیز، در برابر خود، چشمان معصوم یک عاشق را یافتم و غرق در نگاه یکدیگر به سرزمین رویا سفر کردیم و ترانه ی عشق را سرودیم.

قلب های من و تو ، روزی دوباره به یکدیگر خواهند رسید مثل اولین بار که قلبت را به پای کبوتر سفیدی بستی و با قاصدکها و نغمه ی قناری ها به من هدیه کردی و قلب بی تاب من با اولین نسیم از کوی تو به سویت پرکشید و زندگی را از نو آغاز کرد.

روح های من و تو ، دوباره به یکدیگر خواهند رسید، مثل آن شب مهتابی که تو در خواب من چون ماه پدیدار گشتی و مرا از تمام تاریکی ها و زشتی ها نجات دادی و عشق را به من آموختی.

دستان من و تو ، روزی دوباره به یکدیگر خواهند رسید، مثل اولین بار که باد بوی خوش پیراهنت را به خانه ی من آورد و من در جستجوی تو از هرآنچه که بود و هست گذشتم تا به یک چیز دستیابم، به آنچه که سالها از داشتنش محروم بودم و لحظه ی یافتن تو بود که من، چون یک مسکین عشق را از تو طلب کردم.

ایمان دارم که روزی دوباره تو را می بینم، حتی اگر سالها منتظر بمانم ایمان خود را از دست نمی دهم. بدان که تا ابد دوستت دارم و هرگز فراموشت نخواهم کرد.

جمعه رفته بودیم جایی به نام "سیاهکل رود".

واقعا جای قشنگی بود.

اطراف رود پر از درختان پرتغال و نارنگی بود و خیلی از اهالی آنجا با داس از درختان، پرتغال و نارنگی می کندند.

من هم سه تا پرتغال از درخت چیدم. چه لذتی داره چیدن میوه از روی درخت!

به مردمان ساده ی روستایی نگاه میکردم که با پشتکار مشغول جدا کردن شاخه ها از درختان بودن. گرچه این روزها باب شده که روستایی ها با آرزوی "زندگی در شهر"، به شهرها مهاجرت می کنند و در هیاهوی زندگی شهری، خود و زندگی سابقشان را فراموش می کنند ولی هنوز هم هستن روستایی هایی که باهمان شیوه ی قبل و با همان معصومیت سابق در روستاها زندگی می کنند و چه انسانهای مهربان و سخاوتمندی هستند و همیشه از سر بزرگواری به همه، حتی به کسانی که نمی شناسند، سلام می کنن.

به فکر دستهای زحمت کش مردم روستا بودم و اینکه این مردمان پاک و بی ادعا تا چه حد از ظلمی که در حقشون میشه، با خبر هستن؟ چطور میشه بهشون گفت که سهم آنها این نیست و هر روز قدرت طلبان با استفاده از انواع و اقسام شیوه ها عرصه ی زندگی را بر آنان تنگ تر می کنند و تا چه حد با تصویب قوانین به درد نخورشان به همین مردمی که خود "قشر آسیب پذیر" جامعه می نامند، آسیب می زنند.

در همین افکار بودم که مردی روستایی با چهره ای زحمت کش و مهربان ،کیسه ی پر از نارنگی خود را به سمت ما دراز کرد و گفت:" بفرمائین نارنگی بخورین."...

12 آبان سال88، ساعت 9 شب:

 مادربزرگم پای تلویزیون نشسته بود تا برنامه ی مستندی به نام "مکث" را که قرار بود از تلویزیون پخش شود، نگاه کند. من هم رفتم پای کامپیوتر تا به کارهایم برسم. حدود نیم ساعت بعد، نفهمیدم چی شد که دیدم یک دفعه مادربزرگم پشت سرم ظاهر شد و در حالیکه چشم به صفحه ی مانیتور دوخته بود، ازم پرسید:" داری چی کار می کنی؟!"

من هم که در حال تایپ کردن مطلبی بودم، دست از تایپ کشیدم و به مادربزرگم نگاه کردم، چشمانش مثل چشمهای کسی بود که هیپنوتیزم شده و با خشم و عصبانیت همچنان به صفحه ی مانیتور نگاه میکرد! جواب دادم:" دارم تایپ می کنم."

 _:" اگه داری تایپ می کنی... پس چرا نوشتی (سلام)؟! به کی داری (سلام) می کنی؟! راستشو بگو، داری چت می کنی؟!"

_:" گاهی چت هم می کنم ولی الان دارم چیزی می نویسم."

مادربزرگ با عصبانیت فریاد فریاد زد:" چی؟!!!... چت هم می کنی... ای خدا!... دیدی بدبخت شدیم!" و محکم پس گردن این بنده ی حقیر را گرفت و گفت:" پاشو بریم، ببندمت به تخت!"

_:" تخت؟!... تخت واسه چی؟!"

مادربزرگ که اشک در چشمانش حلقه زده بود ولی همچنان من رو محکم گرفته بود، گفت:" مگه ندیدی؟ دختره رفته بود چت کرده بود و از طریق چت معتادش کرده بودن؟!... ای خدا!... بی خود نیست هر روز داری لاغرتر میشی، دستاتو نگاه کن!... مگه من چه گناهی کرده بودم که حالا باید ببینم، تو معتاد شدی؟!"

_:" الهی قربونت برم، این حرفا چیه؟! آخه چرا این حرفا رو باور می کنی؟... آره، توی چت رومها از این اتفاقات میوفته ولی هر کسی چت کنه به معنی این نیست که معتاده!... من هم با کسانی که میشناسم چت می کنم و اگر کسی رو نشناسم، مطمئن باش بهش اعتماد نمی کنم... امروز 12 آبانه، اینجور مستندها رو واسه 13 آبان پخش می کنن تا خانواده ها رو نسبت به ارتباط بچه هاشون با اینترنت حساس کنن و با خودشون فکر می کنن اینجوری خانواده ها نمیذارن بچه هاشون برن توی اینترنت و فیس بوک و توییتر که عکس و فیلم پخش کنن... بهت حق میدم که نگرانمی اما دوست دارم بهم اعتماد کنی."

مادربزرگ لحظه ای به من نگاه کرد و لحظه ای بعد گفت:" دیگه با این حرفا نمی تونی گولم بزنی چون قیافه ات تابلو شده! داد میزنه که معتاد شدی" بعد با صدای بلند زد زیر گریه و هق هق کنان پرسید:" اونی که معتادت کرد، بهت وعده ی ازدواج دروغی هم داده؟!"

_:" ازدواج؟!!! چی میگی؟! تو رو خدا دست بردار... من حالم خوبه، نه معتاد شدم نه کسی فریبم داده."

مادربزرگ چند دقیقه ای گریه کرد و بعد نفس عمیقی کشید و دوباره قیافه ی خشمگینی به خود گرفت و گفت:" یا همین الان پا میشی میری تو اتاقت یا با ملاقه این کامپیوتر رو خرد می کنم!"

گفتم:" باشه... همین الان میرم تو اتاقم. خواهش می کنم کامپیوترم رو خرد نکن...آروم باش... باشه؟! من دارم میرم تو اتاقم..." و بلافاصله به سمت اتاقم دویدم و در را قفل کردم تا مادربزرگم نتواند وارد اتاق شود و من را به تخت ببندد!

 

13 آبان سال 88، ساعت 9 صبح:

پاورچین پاورچین از اتاقم بیرون آمدم. می ترسیدم هر لحظه مادربزرگ بیاید و مرا به تخت ببندد اما او پای ماهواره نشسته بود و محو تماشا بود و وقتی مرا دید چیزی نگفت و رویش را برگرداند. گفتم:" سلام، صبح بخیر... چقدر زود پا شدی؟!"

همچنان که محو تماشا بود گفت:" دیشب تلویزیون رو نگاه کردم، "سریال محبوب ویکتوریا" رو ندیدم، زود پا شدم که تکرارش رو ببینم."

من هم بی آنکه چیزی بگویم رفتم سراغ کامپیوتر تا ببینم هنوز سالم است یا با ملاقه ناکار شده! خدا رو شکر هنوز سالم بود. نشستم پایش تا کار نیمه تمام دیشب را تمام کنم. یک ساعت بعد مادربزرگ آمد و ازم پرسید: " کوله پشتیت کجاست؟"

_:" گذاشتم پشت تختم."

گرم تایپ کردن بودم و نفهمیدم که مادربزرگم در حال جمع کردن وسایلش هست تا وقتی که خودش آمد و گفت:" من دارم میرم."

برگشتم و دیدم درحالیکه کوله پشتی من را روی دوشش انداخته، می خواهد برود! با تعجب پرسیدم:" کجا داری میری؟ تو کوله پشتی چی گذاشتی؟!"

_:" دارم میرم دنبال خوشبختی و آرزوهام... سریال محبوب ویکتوریا منو از خواب بیدار کرد! یادم اومد که باید برم سراغ آرزوهام و باید از زندگیم لذت ببرم... کوله ت رو هم میبرم، توش وسایلی هست که فکر کردم لازمم میشه و چندتا پوستر "محمدرضا گلزار". "

از تعجب خشکم زده بود، گفتم:" تو که همین دیشب داشتی منو نصیحت می کردی... حالا با پوستر گلزار داری فرار می کنی؟!... هر چی می کشیم از دست این سریال منفور ویکتوریاست که تموم هم نمیشه... آخر سر من یه روز می میرم و این سریال همچنان ادامه داره... شوخی بسه. بیا بشین."

_:" نه... جدی گفتم، شوخی نکردم. حرفای "کامیلا" منو متحول کرد. من دیگه میرم... کاری نداری؟"

خلاصه از هر شیوه ای که استفاده کردم نتونستم جلویش را بگیرم، فقط بهش سفارش کردم هر کسی رو که پیدا کرد، شبیه "جرونیمو آکوستا" نباشه، چون اصلا اعصابش رو ندارم!

اینجوری بود که مادربزرگم، کوله بر پشت و تحت تاثیر بد آموزی سریال ویکتوریا، به جستجوی خوشبختی رفت!!!

 پی نوشت: این داستان کاملا تخیلی بود. بمیرم برای مادربزرگم که خبر نداره راجع بهش چی نوشتم.

 

سنگ در برکه می اندازم و می پندارم

با همین سنگ زدن، ماه به هم می ریزد

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب

ماه را می شود از حافظه ی آب گرفت

 

این شعر زیبا ممکنه بیشتر مورد استفاده ی کسانی قرار بگیره که عاشق هستن و با وجود مشکلاتی که برای رسیدن به عشقشون وجود داره، باز هم دست از عشقشون نکشن اما من این شعر رو متناسب با حال و هوای این روزها نوشتم. مردم ایران همه عاشق هستن و معشوق، "آزادی" است. به نظرم این عاشقان هم سمج تر و مصمم تر از اونی هستن که با زور باتوم و زندان و شکنجه و... معشوق خودشون رو فراموش کنن.

 

شعری که نوشتم از "فاضل نظری" هست. البته فکر می کنم دوخط بعدی شعر( کی به انداختن... ) بعدا و شاید توسط شخص دیگه ای نوشته شده. اگه متن کامل شعر رو بخونین متوجه میشین چرا این نظر رو دارم.

 

به نسیمی ، همه راه به هم می ریزد
کی دل سنگ تو را، آه به هم می ریزد
سنگ در برکه می اندازم و می پندارم
با همین سنگ زدن ، ماه به هم می ریزد
عشق بر شانه هم، چیدن چندین سنگ است
گاه می ماند و نا گاه به هم می ریزد
انچه را عقل به یک عمر به دست آورده است
دل به یک لحظه کوتاه به هم می ریزد
آه، یک روز همین آه تو را می گیرد
گاه یک کوه به یک کاه به هم می ریزد

دوستان عزیز

سلام

قبل از اینکه راجع به داستان "شرط"، از "آنتوان چخوف" بنویسم، دو تا نکته هست که باید بهتون بگم:

1. 13 آبان نزدیک هست و این پست رو زودتر میذارم چون میدونم ممکنه به زودی بلاگفا دچار مشکلاتی بشه! البته کاملا اتفاقی! همون طور که روز قدس و روزهای دیگه اتفاق افتاد! فقط می خوام بگم اگه یه وقت یه دشمنی داشتین که برای انتقام گرفتن ازش می خواستین یه مشت محکم به دهانش بزنین، مراقب باشین این مشت محکم، نثار دهان مبارک خودتون نشه!!!

2. واقعا چرا ما "علوم انسانی" می خونیم؟!! از طریق این وبلاگ رسما از "علوم انسانی" اعلام برأت می کنم. تمام کسانی هم که در زمینه ی این رشته به تحصیل و تحقیق و نشر کتاب، مشغول هستند، انسانهایی هستند که دچار شک و تردید شدن (مثل عبدالکریم سروش) و شاید بعدها به جمع ملحدین نیز بپیوندند!!!

گذشته از شوخی، آیا تنها علت ایجاد شک و تردید برای آدمها، رشته ی علوم انسانی است؟! یعنی کسانی که ریاضی و تجربی می خونن، به هیچ چیز شک نمی کنن؟! بارها این داستان رو شنیدیم و وقتی هم کوچکتر بودیم در کتاب های درسیمون خوندیم که خداوند آدمها رو با "قدرت تفکر و اختیار" آفریده و به واسطه وجود این دو قوه، انسان برتر از مخلوقات دیگر است. با این اوصاف چطور میشه از انسانی که دارای "عقل" هست، توقع داشت به هیچ چیز شک نکنه و " بی چون و چرا" در برابر هر چیز سر تعظیم فرود بیاره؟! اگه واقعا درسراسر کره ی زمین فرد یا افرادی هستن که دوست دارن آدمها دچار شک نشن، باید از خداوند بخوان که انسانها رو فاقد "قدرت تفکر" بیافریند، در غیر این صورت حتی یه بچه ی 5-6 ساله هم که هیچ ارتباطی به علوم انسانی نداره، می تونه دچار شک بشه و دنبال پاسخی قانع کننده برای سئوالهایش، برود.

انسان نمی تواند به آسمان نیاندیشد

چگونه می تواند؟!

مگر انسانهایی که

عمر را بی چرا، به چریدن مشغولند

سر به زمین فرو برده اند

و پوزه در خاک دارند

و غرق در آب

و علفند

اینها که "گوسفندان" دوپایند.

 

(دکتر شریعتی)

 

خب... نکاتی که می خواستم بگم تموم شدن، و اما داستان: این داستان فوق العاده تاثیر گذار و خواندنی رو چند وقت پیش خوندم و باورم نمیشد یه داستان در عین کوتاهی بتونه چنین فضاسازی ای داشته باشه و اینچنین آدم رو تحت تاثیر قرار بده. داستان با یک شرط بندی بین یه بانکدار و یک وکیل جوان شروع میشه ولی در ادامه می بینیم موضوع داستان بر سر اینکه نتیجه ی شرط چیست یا حرف کدامیک از آن دو نفر درست هست، نیست؛ بلکه داستان در ادامه فضایی عرفانی پیدا می کنه.

داستان رو در ادامه مطلب گذاشتم، اگه حوصله داشتین بخونین.

ادامه مطلب